Wien Neêrlandsch Bloed
.
Wien Neêrlandsch Bloed is speciaal geschreven voor de herenigde Nederlanden in 1815. Wien Neêrlands bloed was het officiële volkslied van het Koninkrijk der Nederlanden tussen 1817 en 1932.Bij het ontstaan van het Koninkrijk der Nederlanden in 1815 kwam er behoefte aan een nieuw volkslied. Het reeds bestaande Wilhelmus werd ongeschikt bevonden, omdat het in de 18e eeuw gediend had als partijlied van de Oranje-gezinden. Ook zouden sommige Zuidnederlanders (Belgen) het Wilhelmus als een lied kunnen beschouwen dat van een calvinistische geest getuigt.

In een wedstrijd georganiseerd door admiraal in ruste Jan Hendrik van Kinsbergen werd het gedicht Wien Neêrlands bloed gekozen van de dichter Hendrik Tollens (1780-1856). Dit gedicht werd op muziek gezet door Johann Wilhelm Wilms. Het lied is nooit goed aangeslagen. Het Wilhelmus werd tijdens de strubbelingen tussen het Zuidelijke en Noordelijke deel van de Nederlanden steeds populairder in het noorden, zodat het bij de inhuldiging van koningin Wilhelmina zelfs officieel werd gespeeld.

Veel mensen voelen zich niet aangesproken door zinsnedes uit het Wilhelmus zoals Van Duytschen Bloed en De Koning van Spanje, maar ook Wien Neêrlands bloed is arbitrair gelet op de zinsnede van vreemde smetten vrij. Deze zinsnede kan in de huidige samenleving als 'racistisch' geïnterpreteerd worden. In het lied, geschreven onder de Franse bezetting 1795 - 1813, wordt daarmee gedoeld op iedereen die zich als echte Nederlander gedraagt en niet met de vijand heult. Het betaamt een goed burger in de Nederlanden dus niet Frankrijk te dienen.

In Nederlands-Indië vielen de woorden "van vreemde smetten vrij" wel heel slecht, omdat ook de meeste "Europeanen" daar beslist geen volbloed Nederlanders waren. Dit werd opgevangen door een variant van de tekst, waarin de gewraakte woorden werden vervangen door "Wien 't hart klopt fier en vrij".

Wien Neerlandsch bloed in de aders vloeit,
Van vreemde smetten vrij,
Wiens hart voor land en koning gloeit,
Verheff' den zang als wij:
Hij stell' met ons, vereend van zin,
Met onbeklemde borst
Het godgevallig feestlied in
Voor vaderland en vorst.

De Godheid, op haar hemeltroon,
Bezongen en vereerd,
Houdt gunstig ook naar onzen toon
Het heilig oor gekeerd:
Zij geeft het eerst, na 't zalig koor,
Dat hooger snaren spant,
Het rond en hartig lied gehoor
Voor vorst en vaderland.

Stort uit dan, broeders, eens van zin,
Dien hoogverhoorden kreet;
Hij telt bij God een deugd te min,
Die land en vorst vergeet;
Hij gloeit voor mensch en broeder niet
In de onbewogen borst,
Die koel blijft bij gebed en lied
Voor vaderland en vorst.

Ons klopt het hart, ons zwelt het bloed,
Bij 't rijzen van dien toon:
Geen ander klinkt ons vol gemoed,
Ons kloppend hart zoo schoon:
Her smelt het eerst, het dierst belang
Van allen staat en stand
Tot één gevoel in d'eigen zang
Voor vorst en vaderland.
Bescherm, o God! bewaak den grond,
Waarop onze adem gaat;
De plek, waar onze wieg op stond,
Waar eens ons graf op staat.
Wij smeeken van uw vaderhand,
Met diep geroerde borst,
Behoud voor 't lieve vaderland,
Voor vaderland en vorst.

Bescherm hem, God! bewaak zijn troon
Op duurzaam regt gebouwd;
Blink' altoos in ons oog zijn kroon
Nog meer door deugd dan goud!
Steun Gij den scepter, dien hij torscht,
Bestier hem in zijn hand;
Beziel, o God! bewaar den vorst,
Den vorst en 't vaderland.

Van hier, van hier wat wenschen smeedt
Voor een van beide alleen:
Voor ons gevoel, in lief en leed,
Zijn land en koning één.
Verhoor, o God! zijn aanroep niet,
Wie ooit hen scheiden dorst,
Maar hoor het één, het eigen lied
Voor vaderland en vorst.

Dring' luid, van uit ons feestgedruisch,
Die beê uw hemel in:
Bewaar den vorst, bewaar zijn huis
En ons, zijn huisgezin.
Doe nog ons laatst, ons jongst gezang
Dien eigen wensch gestand:
Bewaar, o God! den koning lang
En 't lieve vaderland.



Wien Neêrlandsch Bloed